“İnsanın ölesi gelmeyen ay”ın* tam ortasındayız. Hava hala ilginç bir şekilde bungun**. Bu havada yapılabilecek en iyi iş sevişmek*** olsa gerek. Var bu bulutlarda bir şey, elektriği mi kışkırtan birbirine zıt cinsleri nedir? Tabi bu ortaya atım bilimsel değil tamamen kişisel. Belki de iklimsel koşullanma.

Bu havalarda yapılabilecek uslu işleri oturup saymak zor olur. En güzellerinden biri müziktir ama, aşk yerine müzik yapmak. Zangır zangır hem de, bağıra bağıra. Havanın hisleri ayağa kaldırdığı doğru, bıraksalar mutlaka hafif romantik şeyler çalarsın. Ama geçtiğimiz haftasonundan kalma acı bir mağlubiyet**** ile örselenmiş duygularımızı daha çok yormaya gerek yok, biraz eğlensek fena olmazdı.

Üzerime vazife olup olmaması umrumda değil, müzikleri ikiye ayırırım eğlenmelik ve hisleri doldurmalık olarak. Evet bu aynen bazı insanların beraber oldukları kişiyi nitelendirirken yaptıkları ve kaba bir tabir olan “evlenilecek ve eğlenilecek hatun/adam” gibi bir ayrım.

Duygularımı bezemek için çok hoş sanatçılarla çalışıyorum, Vivaldi’den Orhan Baba’ya İyi hissetmem için biz bir takımız sonuçta, yanlış mıyım Fikret Abi*, Bülent Babuş, Doğan Cankuş? Ama bugün ben onların parçalarını kendi tozsuz raflarında rahat bırakıp kısa süreli duygu değiştiricisi olan epeğlenceli bi şarkıdan bahsedeceğim ve sizler de bu şarkının nasıl telef edildiğine şahit olacaksınız.

Klibi ilk gördüğümde Emir Yargın kusura bakmasın ama şaşırdım, sonradan geldi gülme krizi. Hala emin değilim bu şarkının eğlenmek için mi yoksa “bayaa bildiğin müzik yav” denerek mi yapıldığına. Önemsiz kalır aslında bu husus, zira akılda kalmayı bırakın, bir ofisteki insanları “Demirden yumruklarım, dış dış” detirterek dolaştıracak kadar dillere pelesenk olmayı başarabilen bir parça kesinlikle. Adı “Tokat” da olsa en can alıcı sözü “Benim robot dostlarım var” olduğu için robot olmayan dostlarım arasında bu şekilde anılmakta**.

Şarkı şurda, bir bakın derim. Bakmazsanız da devamını okumayın yazının, ne bu dersiniz, hem de küserim.

Emir Yargın – Tokat from emir yargin on Vimeo.

Peki ben bir şarkıyı bu kadar beğenirim de durur muyum yerimde? Hemen ağzına hamle yaptım parçanın, çekiştirdim bir yerlerinden. Adını da “Benim Robot Dostlarım Var üzerine çeşitlemeler” koydum. Utanmaz ben, gidip Brahms’a*** özendim herhalde. Paganini duysa gururlanırdı bu kaprislerine çeşitlemelerden, ama ben bugün yarın Emir Yargın’dan küfür yesem şaşmam

O da burda, dinleyiverin:

Robot dostlarım var üzerine çeşitlemeler by Playlom

Ç.

*Hasan Hüseyin Korkmazgil

**Şensözlük Közde

***terbiyesiz

****seçim 2011

*huzurlu uyu abi

**Kaynak Utku

***variations on a theme of Paganini

Duygusal adamdı Terzi İskender. Düşüncelerden çıkmazdı. Saçlarına rengini veren küçük ve şirin dükkanında yaktığı sobası büyük işler başarıyordu onun gözünde. Soğuğu iliklerinde hissediyordu her kış yaptığı gibi. Üşümek dert değil, üşürdü, ama sadece kışa olan saygısındandı bu.

Terzi ellerine karşı büyük bir minnettarlık duyardı. Hayatı, ekmeği, suyu ona o eller veriyordu. Ustalarını izleyerek kendisini yetiştirmişti. Yeteneği de gözardı edilemezdi. Çıkardığı işler hayranlık bırakabiliyordu müşterilerinde. Ama bu hayranlık hiçbir zaman kapısında uzun kuyruklar oluşturmadı. Satılmasa da, terzi onlarca giysi dikebilirdi günde. Aşıktı  işine, karnı doysa yeterdi. Üstelik bağlıydı da, insanlar gelir gider, onları şık yapar, mutlu eder gönderirdi. Tekrar gelmeyeceklerini bilse de yine dikerdi, iğnesini ipliğini küstürmeden, ara vermeden, hemen.

Terzinin zamanını tüketip mesleğini yücelttiği ardışık günlerden birinde, elinde top top kumaş olan bir kız, heyecanlı ve istekli bir şekilde girdi İskender’in kapısından. Terzi kafasını kaldırıp kumaşları gördüğünde heyecanlanmıştı. İşte sanatının, aşkının hammadesi parıldamıştı karşısında. İçeri kumaşlarla giren kızı tanıyordu terzi ilk başlarda çıkaramasa da.  Daha sonra işinden kendisini ayırıp düşünme gereği duyunca hatırlayacaktı. Dükkanının bulunduğu apartmanda oturuyordu ve onlarca kez görmüştü onu. Adı Kumsal’dı. Terzi kumaşları, onların sahibinden daha çok benimsemişti. Kumsal kapıdan içeri girer girmez nasıl birşey dikeceğine karar vermişti zaten. Genç kızın hevesi terziyi de heyecanlandırmış olacaktı ki ilk defa emeğinin kendisinden sonraki sahibi hakkında yorum yaptı: “Bu elbiseyi özel bir bayan giymeli” diye düşündü, yine de işe koyuldu. Kendine güveniyordu, çok şık olacaktı. Onlarca kez provaya geldi genç kız. Her geldiğinde terziyi çalışırken buluyordu. Terziye karşı beslediği duygular çalışan o ellerin ahengine şahit oldukça damlayıp göl olmak için bekliyordu.  İçindeki hoşnutluk fikrinden ayrılmış, hayranlık, sevgi, aşk, ihtiyaç diye teker teker çıkmaya hazırlanıyordu İskender’in zorlu olmayan merdivenlerinden. Terzi çok geçmeden üzerindeki ilgi bulutunun farkına vardı. Ama bu onun için pek bir anlam ifade etmiyordu, anlam çıkarmak da istemiyordu. Daha çok saçları gibi kırlaşmış gururunu okşatıyordu bu his demeti ile. Gün geçtikçe Kumsal, İskender’in dükkanına prova bahanesi ile daha sık gelmeye başladı. Bu sık ziyaretler terzinin elibseyi daha çabuk bitirmesine yetecekti tabi kendi ustalığıyla da birleşerek.

Emek ve fedakarlık örneği olan naif elbise, terzinin tabiriyle “kuşam üstü elbise” artık tamamlanmıştı. Terzi o gece eve gitmemiş, kahraman sobasının başında uyuyakalmıştı. Kumsal elbisenin biteceğini bilmeden yine sık ziyaretlerinden birini gerçekleştirmişti İskender’e o sabah. Dükkana vardığında O’nu uyur , elbisesini de tamamlanmış halde buldu. Kumsal terziyi uyandırmadan kısa süreli en büyük hayalini alıp paravanın ardına geçti. Hemen giydi. Sanki bedeninin bir parçasıymış gibi layıkıyla durdu üzerinde. Genç kız gürültü yapmamaya dikkat etse de elbisenin Kumsal’la buluşması yetti terziyi uyandırmaya. İskender karşısındaki uyumdan oldukça etkilenmişti. Hayran kaldı, kendisini uyuşturan şeyin kendi ellerinden çıkan bir emek parçası olduğunu unutarak. Yapması gereken bir kaç değişiklik vardı ama onları bu sahne karşısında akla getirmek zor olurdu. Kumsal artık terzinin duygu merdivenlerinin en son basamağında oturuyordu, düşmemek için. Ve İskender hissedebildiği için mutluydu, böyle bir şeyi daha önceden hiç hayal etmemiş olsa bile. Şimdi ise küçük aksesuarlar dikip süslemek istiyordu bu güzelliği. Dikti de.

Günleri tüketmenin bonkörlüğünü yaşadılar fakir ruhlarında. Beraberlik vazgeçilmez olmuştu onlar için, oldukları hiçbir yerde değillerdi.Terzi Kumsal’la o kadar çok zaman geçiriyordu ki ona bu yüce hissi getiren yeteneğiyle pek alakadar olamamış, biraz da olsa bu maharetinin köreldiğini fark eder olmuştu. Umursamazdı, çok mutluydular…

Bir öykü içinde geçen bir cümlenin uzunluğu kadar sürdü bu ihtiyaçtan bozma, aşktan iteleme, basit birkaç hayranlıkla beslenmiş hissiyat. O gün, Kumsal elinde güzel elbisesiyle geldi terzinin yanına. Kumsal’da birşeyler eksikti, alışılmış güzelliği yoktu sanki o an üstünde. Biraz daha düşündü İskender, bulamadı. Kumsal’ın elbiseyi neden giymeyip yanında getirdiğini anlamamıştı, sordu. Artık sıkılmıştı o elbiseden Kumsal. Terzi yenisini dikebileceğini söyledi, günlerce uğraşabilirdi O’nun için, çıplak gezemezdi ya?! Kısa bir çaresizlikten sonra genç kızın öyle bir niyeti olmadığını kavradı. Terzi üzüldü, el emeğiyle okşansın istiyordu sevdiğinin teni. Zorlamanın anlamı yoktu, önemli olan güzel elbise giymek kadar temiz elbise de giymekti, hatta belki daha önemliydi ikincisi…

Kumsal gitti.  Terzinin elinde en uç noktasına kadar gözlerinin ve ellerinin değdiği bir emek abidesi kaldı. Tabi bir de mahareti, ellerinin ta kendisi. Elbiseye baktı, hala çok güzeldi. Kendisini zorlamasa bu manzarada neyin eksik olduğunu farkedemezdi ama dayanamadı. Sevmek iki kişilikti, sevgili bir kişilik, aşk ise sevgiliyi yüceleştiren elbiseyi dikebilme yeteneğiydi güzellikten bağımsız. Tam bir saygı gösterisiyle birkaç elbisenin daha bulunduğu küçük dolabına kaldırdı onu. Saat daha çok erkendi ama dükkanını kapattı. Uzun bir süre tatil yapacaktı. Ve geri döndüğünde yeni bir “kuşam üstü elbise” üzerinde çalışacaktı, yine bir “yaşam üstü aşk” için.

Ç.