tahir olamamak da ayıp! zühre olamamak da!,
hatta sevda yüzünden ölememek daha da ayıp!
bütün iş tahir ile zühre olamamakta,yani taş kalplerde…
sevemezsin dünyayı dolu dizgin,ama o bunun farkındadır,ayrılmak istersin ondan,ama o senden ayrılmaz,yani sen elmayı sevmiyorsun diye
elmanın da seni sevmemesi şart mı?değil.
tahiri zühre sevseydi artık,tahir neler kazanırdı neler,zühre neler kazanırdı neler…

İnsan acı bişeyler yemek ister bazen,başta tadını çıkarır da hani sonra yanmaya başlar ya ağzı,dudakları,hatta gözünden yaş gelebilir ya da hıçkırık tutabilir.işte böyle acıdıkça-dolayısıyla yandıkça-yanasım gelen anlara benzer günlerden geçerken,gülümsüyor buluyorum kendimi.O an gülümseme giderek büyürken,bir dehşet yayılıyor yavaştan;en az acının yakma etkisinin yayılması gibi yayılıyor bütün ruhuma.Mazoşist olduğum düşüncesiyle karşı karşıya kalıyor beynim,bi tutam da şizofreni..

Duruyorum,oturuyorum,bi anlık sessizlik ve harektsizlikle tüm bu aklımdan geçenler,sınırsız benzetmeler, kurmacalar,ihtimaller de durabilirmiş umuduyla.Tam aksine iyice dönüyor başım.”Tik tak tik tak” diye diye insanı sinir eden o saatlerin sesi gibi olan beynim,tahammül sınırımı zorluyor.Bense zamansız ve çirkin bir alarm sesiyle ani bir uyanış yaşamak istiyorum.

Ruhum ve ben..Biz iki iyi arkadaştık,ne o beni üzerdi ne ben onu üzerdim,ya da üzsek de çekerdik birbirimizi, aynı bedendeyiz neticede diyerek..Aramıza girdiler,şimdi küs gibiyiz sanki..